„Tym razem miał przed sobą starą kozę.
Wyglądała tak, jakby udało jej się zmieścić sześćdziesiąt lat życia w trzydziestu kilku. Była już na rauszu, mimo jeszcze wczesnego wieczoru; właśnie z tego powodu musiała się oprzeć o słupek czekając, tak jak on, na zmianę świateł. Nie zauważyła go jeszcze, co mu odpowiadało, udawał więc równie zamyślonego, jak ona.
Poświęcę na to dwie godziny, pomyślał; po chwili jednak, gdy kobieta zachwiała się lekko, a potem odzyskała równowagę zbyt szybko i zbyt dokładnie — jak przystało na pijanego, który przestaje zachowywać się godnie, a zaczyna się zataczać — zszedł do półtorej godziny. Zegarek będzie mój za półtorej godziny. Zakład
Światła zmieniły się i Deerning wszedł na jezdnię przed kobietą. Za rogiem zatrzymał się, by popatrzeć na jej odbicie w wystawie, gdy się zbliżała. Szła sztywno, ale jednak zarzucało ją cokolwiek w lewo. Puścił ją przodem i ku swemu szczęściu ujrzał, jak wchodzi do cocktailbaru. Ruszył w przeciwną stronę, wszedł do restauracji, a tam prosto do męskiej toalety. Przez chwilę był sam i to mu wystarczyło spod nosa zniknął sztywny, przystrzyżony wąsik; z oczu ciemnozłote szkła kontaktowe,
tak że teraz oczy jego były niebieskie. Zaczesał przedziałek układając gładkie ciemne włosy w fale. Wyjął z kieszeni półcalowej grubości korki, które zmieniły mu chód dodając wzrostu, i tak już znacznego. Zdjął marynarkę i wywrócił ją na drugą stronę, przez co stracił ów szary, bezbarwny wygląd pasujący do pana Deeminga, drugiego zastępcy kierownika recepcji w hotelu Rotoril, przybrał natomiast sportową, zawadiacką postawę Jimmyego Błyska. Jimmy Błysk pojawiał się zawsze i znikał w toaletach, ale nie ze względu na odosobnienie, tylko dlatego, że było to jedyne miejsce, do którego z pewnością nie zachodzili ci pieprzeni Aniołowie, którzy zresztą nie mieli po co, bo i tak nie jedli.“(13)