„Szczęki zaciśnięte rozwieramy szpatułką drewnianą lub plastykową. Nie wolno w tym celu stosować przedmiotów metalowych. Można też rozewrzeć szczękę przez wysunięcie żuchwy do przodu i nacisk na brodę ku dołowi.
W czasie stosowania sztucznego oddychania poszkodowany powinien leżeć na wznak. Oto sposób dalszego postępowania
Odchylamy głowę poszkodowanego jak najbardziej do tyłu (jedną ręk;i przytrzymujemy szyję w okolicy potylicznej, a drugą uciskamy na czoło). Pozycja głowy w trakcie ratowania nie może ulegać zmianie, gdyż mogłoby to pogorszyć warunki oddychania.
Na rycinie 26a widzimy przekrój górnych dróg oddechowych w momencie, gdy głowa nie jest jeszcze odchylona i zapadnięty język uniemożliwia ruch powietrza do płuc. Odchyleniem głowy do tyłu usuwamy przeszkodę (zapadnięty jeżyk) z dróg oddechowych ruch powietrza do płuc jest swobodny (ryc. 26b).
Klękamy lub kładziemy się obok głowy poszkodowanego, nabieramy głęboko powietrza, rozchylamy szeroko swe usta, przykładamy je szczelnie do ust ratowanego, zaciskamy skrzydełka jego nosa palcami ręki uciskającej równocześnie czoło, drugą ręką odchylamy brodę otwierając usta poszkodowanego i wdmuchujemy powietrze do płuc ratowanego. W czasie tej czynności obser wujemy charakterystyczne rozszerzanie się jego klatki piersiowej nastąpiło wypełnienie płuc powietrzem wdech (ryc. 26c).“(2)