„Rzekłbyś, że była ubawiona, ale mogło to być w równej mierze aktorską grą. Wydało mu się też, hm... że zbyt szybko zapomniała o swych łzach. Zastanowił się tedy, nawet zawahał.
— Trudno o tym mówić, bo to nie moja rzecz — zdecydował się wreszcie. — A czy pani wie, że ma... swoiste szczęście u ludzi Zauważyłem, na przykład, że... wzbudza pani ich ciekawość.
Nie spuszczała zeń oczu.
—Czy mam to rozumieć jako komplement
— Ba, komplement a komplement, to zależy. Czy wczorajsza znajomość pani z doktorem Nadhorodeckim była też komplementem Nie jestem tego pewien... nie bardzo jestem tego pewien. On po prostu czegoś od pani chciał.
1S — Słowacki wysp tropikalnych
Roześmiała się. Ale była to cokolwiek dramatyczna, afektowana rulada śmiechu.
—i Śmieje się pani tak, jak gdyby bawiły panią same smutne rzeczy — zauważył tedy.
— Prosiłam przecie, żeby pan mnie nie wierzył — odparła. — Ani wyrazowi mej twarzy, ani sposobowi, w jaki się śmieję... I niech pan nie wyciąga pochopnych wniosków. Przypomniałam sobie po prostu, jak to doktor Nadhorodecki dopędził wczoraj mój tramwaj.
— Doprawdy A czy wolno wiedzieć, jak się to skończyło
— Najzwyczajniej. Na pierwszym przystanku wylazł z taksówki i wskoczył do osiemnastki. Konduktor nie chciał go z bagażem wpuścić do wagonu, więc musiał przez całą drogę stać na platformie.“(5)