„mi — milczeć. Sieroty były permanentnie zdziwione i po stoicku cierpliwe. To wpadały w zachwyt nad byle czym, to nagle i bez powodu zmieniały zdanie, zamykały się w sobie niczym małe, zielone pąki, rosnące na opak i zaciskające się coraz bardziej w miarę wzrostu. Miało się wrażenie, że wszystko to odbywa się na rozkaz Easter. W tej chwili stała po prostu na wzniesieniu i patrzała w dół, na źródło, cała owita w to swoje imię — Easter — o którym Jinny Love pierwsza powiedziała, że jest tandetne. Była nieduża, ale sterczące nad uszami, brzydko przycięte, sztywne jej włosy czyniły, że wzrostem dorównywała niemal Jinny Love Stark. Pozostałe sieroty miały jasne, konopiane włosy, proste, sztywne, o zielonkawym odcieniu dojrzałej kukurydzy, ciemniejsze nieco przy skórze, o grzywkach wypłowiałych jak grzywki chłopców lub starców, przy tym na skutek długich godzin pracy w polu jaśniejszych od ich opalonych twarzy. Tylko włosy Easter mieniły się odcieniem szczerego złota. Na jej karku widniał ciemny pierścień, odcinający się od opalonej skóry, podobny do paska, jaki pozostawia na ramieniu złota bransoletka. Z dreszczykiem emocji dziewczęta morgańskie stwierdziły, że to zwykły brud. Przyglądały się szyi Easter z lubością, szczególnie kiedy idąc za nią, chcąc nie chcąc, musiały podziwiać jej wspaniałą postać, od złotej czupryny począwszy, a na twardych piętach skończywszy. Kierownik szkółki niedzielne! oan Nesbitt, pewnego dnia chwycił ją za rękę, obrócił, po czym dokładnie obejrzał ją sobie z przodu. Stwierdził, że zaczęły jej już rosnąć piersi. Kaster bez namysłu ugryzła go w rękę, w tę samą rękę, którą kwestował w kościele. Dziewczęta były szczęśliwe, że w gronie ich znajduje się osoba tak potencjalnie niebezpieczna, mimo że dotychczas nie udowodniono jej jeszcze żadnej konkretnej winy. Zaraz pierwszej nocy po przybyciu do obozu ktoś ukradł Ninie malutką z ołowiu odlaną parasoleczkę, nie większą od listka koniczyny, którą wygrała na loterii fantowej. Złodziejką była przyjaciółka Easter, Genewa.“(7)