„Ilekroć myślał o nim, ogarniał go spokój, uważał go bowiem za przystań i schronienie na resztę życia. Pragnął założyć tu stałą pracownię, w której całe pokolenia artystów będą malować Południe. Całym sercem pragnął jak najpiękniej wyposażyć i ozdobić dom, aby w ten sposób choć w części odpłacić bratu za lata nieproduktywności.
Ze zdwojoną energią rzucił się do pracy. Wiedział, że im częściej przygląda się jakiemuś pejzażowi, tym lepiej wchłania go w siebie i pojmuje. Pięćdziesiąt razy wychodził w pole u stóp Montmajour i studiował każdy szczegół. Gwałtowny mistral szarpał sztalugami, kołysał je w przód i w tył. Ciężko było w tych warunkach prowadzić pędzel i malować z uczuciem. Vincent pracował od siódmej rano do szóstej wieczór nie ruszając się z miejsca. Codziennie obraz!
— Jutro będzie okropny skwar — zauważył pewnego razu późną jesienią Roulin; siedzieli przy szklance piwa w „Cafć Lamartine". — A potem nadejdzie zima.
—Jak tu jest w zimie — zapytał Vincent.
— Trudno wytrzymać. Deszcze, przykry wiatr i tnące zimno. Ale to trwa tylko dwa miesiące.
— Ha, cóż, a więc jutro jest ostatni dzień pogody. W takim razie wiem, co będę malował. Wyobraź pan sobie jesienny ogród, w nim dwa cyprysy kształtu i barwy flaszek, o ciemnej; soczystej zieleni, młode kasztany z pomarańczowotabaczkowym listowiem, niski cis o fioletowym pniu i cytrynowych listkach, dwa niewielkie, purpurowe krzaki, piasek, trawa, błękitne niebo...“(8)