„IIPIIIlIlllllllll
które lekko zezował, robiło się wtedy bardzo jasne. Krzycząc upominał się o swoje prawa, a ja bałem się o jego serce. Niepokoiło mnie jego ciało, duże, rosłe, lecz o drobnych kościach. Wprawdzie wygrywał z przeciwnikami (np. z warszawskim literatem Cezarym Jellentą, którego wyzwał na pojedynek za przypadkowe potrącenie matki), ale przeczuwałem, że prócz przeciwników istnieje coś, z czym można przegrać. W roku 1928—29 zaczął tracić majątek. Kryzys był wówczas słowem apokaliptycznym, tak jak w dziesięć lat później wojna. Patrzyłem ze zgrozą, jak wali się świat; gazety donosiły, że bankierzy wyskakiwali z okien w Paryżu i Nowym Jorku, ale nie to mnie przygnębiało (skaczący bankierzy...) — obok, w sypialni, przy zasłoniętych oknach leżał powalony na łopatki człowiek, który był moim pierwszym bohaterem. Nie wstawał tygodniami, milczał i chudł. Przez zamknięte drzwi słyszałem ciężkie westchnienia. Była to kapitulacja całkowita. Podobno jakieś akcje spadały. Modliłem się przed zaśnięciem, żeby je ktoś podniósł. Po powrocie ze szkoły siadałem przy nim, brał mnie za rękę i prosił, żebym opowiadał. Opowiadałem, pokazywałem moje pantomimy, naśladowałem dyrektora gimnazjum i wychowawcę z czarnym wąsikiem. Uśmiechał się blado, ale gdy próbowałem go pocieszać, jęczał. Nie mogłem zrozumieć, co się stało. Świat trwał uporządkowany, solidny, nigdzie nie było słychać ryku bestii. Reklamowy wielbłąd i słoń cyrku Staniewskich spokojnie raz do roku przechodziły główną ulicą miasta przy dźwiękach piszczałek i bębna. Nie było słychać ryku bestii.“(9)