„Bzy dzień wolności" Kruczkowskiego wystawiono w paryskim Teatrze Narodów.
Krytyka łączy z pojęciem Teatr „Wybrzeże" cztery twórcze okresy teatry Galla, Hubnera, Golińskiego, Okopińskiego. Hiibnerowskie inscenizacje „Zbrodni i kary" Dostojewskiego czy „Ulissesa" Joycea, adaptacja powieści Hemingwaya „Komu bije dzwon" dokonana przez Ostrowską i Golińskiego, jego reżyseria „Fizyków" Durrenmatta i całej serii dramatów Szekspira, wystawione przez Okopińskiego w adaptacji Hebanowskiego „Termopile polskie" Micińskiego oraz podjęta przez nich nowatorska próba scenicznego odtworzenia autentycznych pamiętników naszych ludzi morza w głośnym spektaklu „Morze dalekie — morze bliskie" — były wydarzeniami w życiu kulturalnym Wybrzeża. Wydarzeniami, które dzięki prasie, radio i telewizji stały się powszechnie znane.
Apollo — według Tuwima — lubi ogień
Nie tylko z gorejących krzaków,
Ale i świeczek na choince,
I fajerwerków barwne młyńoe;
Nie same z ponadludzkich szlaków
Eurypidesy i Szekspiry,
Ale i szopkę wiejskich żaków...
Bajeczne zjawisko Gdańska — „Miniatura". Teatrzyk, który od zarania towarzyszy dzieciom. Wędruje po wszystkich ulicach, odwiedza wszystkie szkoły. Gra w pałacach kultury i fabrycznych świetlicach, w domach sierot, szpitalach i poprawczakach. Wymyślony przez dwie czujące lalki i rozumiejące dzieci kobiety, wilnianki osiadłe po wojnie w Gdańsku Olgę i Ewę Totwen, wyrósł z prywatnego przedsięwzięcia na państwową instytucję, stał się znanym w kraju i za granicą Teatrem Lalki i Aktora. Stałą scenę, której adres dobrze znają przedszkolaki, ma we Wrzeszczu, ale domem zespołu jest autokar i najczęściej teatr jest w podróży. Nie ma takiej wsi na ziemi gdańskiej, gdzie by go nie^ znano, a jeśli jeszcze jest w Europie jakaś stolica, w której go nie widziano, to zapewne niedługo tam go zobaczą, chociaż obecnie po występach w krajach arabskiego świata wybiera się na tournee do... Japonii. Kształt artystyczny „Miniatury" jest sprawą“(15)