„ba nadciśnieniowa, miażdżyca oraz hormonalnie uwarunkowane nowotwory. Mechanizm ich powstawania jest identyczny i łączy się ze stale wzrastającą aktywnością części mózgu zwanej podwzgórzem oraz stałym wzrostem jej odporności na bodźce hormonalne i nerwowe. Stwierdzenie to pociąga za sobą daleko idące konsekwencje nie tylko w planowaniu badań diagnostycznych, ale przede wszystkim w poszukiwaniu metod profilaktycznych i leczniczych. Wszystkie działania, które przyczyniają się do opóźnienia wzrostu aktywności podwzgórza lub eliminowania skutków stale wzrastającego wydzielania hormonów podwzgórzowych, pozwolą zapobiegać wielu chorobom, opóźniać proces starzenia się i śmierci.
Organizmy jednokomórkowe, nie posiadające złożonych układów do podtrzymywania stałości środowiska wewnętrznego, właściwie pozbawione są śmierci z przyczyn wewnętrznych i granice ich życia wyznaczane są tylko przez wpływ czynników zewnętrznych. Pojawienie się w procesie ewolucji świata zwierzęcego złożonych układów homeostatycznych zmniejszyło wpływ na organizm niszczących czynników zewnętrznych i obniżyło tym samym znaczenie zewnętrznych przyczyn jego śmierci. Wniosło decydującą zmianę w samo istnienie organizmów, ustanawiając śmierć prawidłowym finałem życia. Istotę teorii Dilmana można sprowadzić do dwóch podstawowych tez“(6)