„— Bywam tu często — wyjaśnił — a noce są chłodne.
Ułożył kilka patyków w mały stosik. Karol wydobył zapałki.
— To dobra rzecz — stwierdził Indianin — dopóki deszcz nie zmoczy i dopóki można je nabyć u bladych twarzy. Niech mój brat schowa swe patyczki. Pokażę mu punk.
— Punk — powtórzył wolno Karol. — Ach tak, zapałka preriowa. Nigdy nie miałem jej w ręku.
— Przypatrz się.
Z zawiniątka zwisającego mu u szyi wydobył płaską deseczkę oraz kołek wrzecionowatego kształtu, z jednego końca mocno spłaszczony, z drugiego zakończony ostrym szpicem. W najgrubszym miejscu, w wywierconym otworze, zamocowany był poprzeczny patyk.
Indianin położył deseczkę na ziemi, postawił kołek ostrym końcem na desce, umieścił kamień na spłaszczonym końcu kołka, przycisnął go lewą ręką, prawą chwycił za poprzeczny patyk i począł obracać kołkiem bardzo szybko, raz w prawo, raz w lewo.
Karol przyglądał się bacznie tej czynności. Bacznie i nieco sceptycznie. Ale sceptycyzm znikł, gdy ujrzał, jak w miejscu, w którym kołek opierał się o deskę, powstawać zaczęła czarna plamka zwęglonego drewna. W sekundę później ukazała się czerwona iskierka. Toimniża przerwał na chwilę wiercenie, sypnął garścią wysuszonego mchu, znowu pokręcił. Buchnął płomyk. Reszta była już tylko drobiazgiem. Od płomyka zajęły się cieńsze gałązki, od cieńszych — grubsze, na koniec cały stos drzewa zapłonął, a wąska chmurka dymu uniosła się ku niebu skalnym kominem.“(11)